Εύη Τατούλη: Δολάριο ή ευρώ, οι προκλήσεις ενός κόσμου που δεν θα γίνει ποτέ πια ο ίδιος


Άρθρο της Εύης Τατούλη, Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γυναικών στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής 5 Μαρτίου 2017.

Θα μπορούσε να αποκαλέσει κανείς την εποχή που ζούμε ως μια διαρκή «ημέρα της μαρμότας» όπου καθημερινά τα τελευταία επτά χρόνια επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια η ίδια διαδοχή γεγονότων που καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Πολιτική κρίση, την οποία διαδέχεται οικονομική κατάρρευση, την οποία διαδέχεται αλλαγή εξουσίας, και πάλι από την αρχή.

Παραβιάζω πιθανόν ανοιχτές θύρες αναφέροντας ότι χρειάζεται τομή στο διηνεκές για να υπάρξει έξοδος από την αλυσίδα της καταστροφής την οποία επαναλαμβάνουν οι γενιές που κυβέρνησαν τον τόπο, ακολουθώντας την ίδια αλληλουχία σφαλμάτων.

Λίγες ημέρες μετά την πρώτη εκδήλωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γυναικών στη χώρα μας, με καλεσμένη την Βίβαν Ρέντινγκ, η οποία μας ξεκαθάρισε ότι η νέα κανονικότητα σε όλο τον πλανήτη δεν θα έχει καμία σχέση με το δυτικό μοντέλο που συνηθίσαμε μεταπολεμικά, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να βρεθούμε αντιμέτωποι με τα πραγματικά διλήμματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Και αυτά δεν είναι ούτε οι εκλογές, ούτε το τέταρτο μνημόνιο, ούτε τα νέα μέτρα φτωχοποίησης των Ελλήνων.

Είναι διλήμματα επιτακτικά στα οποία πρέπει να απαντήσουμε ως έθνος με διαδοχικές γενναίες αποφάσεις. Τόσο πολιτικές, όσο οικονομικές και κοινωνικές. Και πρέπει να έχουμε αποφασίσει ως πολιτικό σύστημα πως θα τις λάβουμε όλοι μαζί. Γιατί η νέα κανονικότητα είναι μια κινούμενη άμμος.

Γιατί τα Βαλκάνια διαλύονται με μεγάλες ταχύτητες, χωρίς ατζέντα και φυσικά με την δυναμική της πυριτιδαποθήκης που ιστορικά σηματοδοτούν. Στην ευρύτερη μάλιστα περιοχή μας, μέσα στους επόμενους μήνες σύνορα θα αλλάξουν, νέες χώρες θα εμφανιστούν και η γείτονας Τουρκία θα αποτελεί τον μεγαλύτερο αποσταθεροποιητικό παράγοντα.

Ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο δεν είναι πλέον ερώτημα αν θα συμβεί, αλλά το πότε θα συμβεί για να παίξει το ρόλο συσπείρωσης των ψηφοφόρων του Ερντογάν που φαίνεται να ακροβατεί στο δημοψήφισμα του Απριλίου. Ένα δημοψήφισμα με το οποίο θέλει να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος, που μάλλον όμως θα του γυρίσει μπούμερανγκ όπως διαφαίνεται στις διεθνείς δημοσκοπήσεις του Bloomberg.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση Τσίπρα έχει ήδη ξεκινήσει μια διπλωματική διαδικασία προσέγγισης της νέας Αμερικανικής Διοίκησης με την συνομιλία Τσίπρα -Τράμπ, αλλά και με το ταξίδι που θα κάνει μέσα στον Μάρτιο ο Νίκος Κοτζιάς στις ΗΠΑ. Όλα δείχνουν ότι οι νέα κανονικότητα των σχέσεων που θέτει σε τροχιά το επιτελείο του Αμερικανού προέδρου για την ευρύτερη περιοχή περνά μέσα από τα Ελληνικά συμφέροντα.

Βλέπουμε τον Πάνο Καμμένο να εξαγγείλει αγορά νέων Αμερικανικών αεροσκαφών και να κλείνει το μάτι στο State Department υποσχόμενος δεύτερη Αμερικανική βάση στη χώρα μας μετά το κλείσιμο της βάσης των ΗΠΑ στο Ιντσιρλίκ. Το δίλημμα μέσα ή έξω οι Αμερικανικές Βάσεις, γίνεται πολύ γρήγορα ναι ή όχι σε μια αναβάθμιση της χώρας από κράτος αποτυχημένο σε κράτος ρυθμιστή της περιοχής.

Οι Ολλανδικές εκλογές σε δεκαπέντε ημέρες και οι Γαλλικές που ακολουθούν θα αποτελούν κομμάτια του παζλ για ένα ακόμα μεγάλο δίλημμα για την πατρίδα μας. Η επικράτηση των ευρωσκεπτικιστών και η καταγραφή υψηλών ποσοστών των ακροδεξιών αν συνδυαστούν με πιθανές εκλογές τον Ιούνιο στην Ιταλία θα φέρουν ένα τεράστιο πλήγμα στο κοινό νόμισμα και πιθανότατα τον Πέπε Γκρίλο νικητή και την Ιταλία εκτός ευρώ.

Ακόμα και να έχει κλείσει η αξιολόγηση στην Ελλάδα οι επιπτώσεις οικονομικά θα είναι πολλαπλάσια επώδυνες από ότι το 2015, θέτοντας το δίλημμα παραμονής στο ευρώ ξανά επίκαιρο και επιτακτικό.

Με δεδομένο ωστόσο ότι η δραχμή αποτελεί εθνική αυτοκτονία, επανέρχεται το ερώτημα, μήπως η πατρίδα μας πρέπει να βρει μια συμφωνία υιοθέτησης ενός νομίσματος μιας ισχυρής οικονομίας που θα εγγυηθεί το χρέος της και θα βγάλει τη χώρα από το βούρκο των μνημονίων και της ύφεσης; Διαφορετικά θα συνεχίσει να είναι δορυφόρος της Γερμανίας και των πολλών ταχυτήτων του ευρώ. Δολάριο λοιπόν ή ευρώ, Αμερική ή Γερμανία.

Διλήμματα επιτακτικά στα οποία δεν έχουμε παρά μόνο τη δυνατότητα επιλογής που θα καθορίσει το μέλλον της χώρας για τα επόμενα 100 χρόνια. Το πολιτικό μας σύστημα οφείλει να συνεννοηθεί για να δώσει απαντήσεις έστω και την δωδέκατη ώρα


ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ